Eiceldonatie

Als je als vrouw geen of weinig eigen eicellen produceert, of als ze om genetische redenen niet gebruikt kunnen worden, dan is eiceldonatie je enige kans op zwangerschap. Je partner (de 'partner van de acceptor') levert het sperma, en daarmee worden via ICSI de eicellen van een andere vrouw (de donor) geïnsemineerd.
Als die in-vitrobevruchting leidt tot de ontwikkeling van een aantal embryo's, worden één of twee daarvan bij jou in de baarmoeder gebracht, waar ze zich kunnen nestelen en verder ontwikkelen.

In het CRG bestaan twee formules van eiceldonatie: anonieme donatie en gekende donatie. Gekende donatie gebeurt bijna altijd met verse eicellen. Anonieme eiceldonatie kent in het CRG drie vormen, en die verlopen steeds via de eicelbank: ofwel ben je een vrijwillige, anonieme donor, ofwel onderga je zelf een vruchtbaarheidsbehandeling en sta je een deel van je eicellen af. Ofwel werd je als donor aangebracht door een bevriend, onvruchtbaar paar dat echter geen gekende donatie wenst. Voor jouw aangebrachte (gekende) donoreicellen krijgt dat paar meteen anonieme eicellen uit de eicelbank in ruil.

 
Rekrutering

Voor de voorwaarden waaraan een donor moet voldoen, zie de grote lijnen.

Van de algemene regel dat eiceldonoren niet ouder mogen zijn dan 35 jaar kan alleen worden afgeweken in het geval van gekende donatie, en mét jullie uitdrukkelijke toestemming als acceptorpaar. Als donatie en behandeling dan tot zwangerschap leiden, zal jullie bovendien geadviseerd worden om een prenataal onderzoek te laten uitvoeren.

Een tweede algemeen principe is dat een donatie bij voorkeur anoniem is. Echter, als het acceptorpaar en de donor in kwestie ons expliciet verzoeken dat bij hén dát donormateriaal gebruikt zal worden, dan wordt dat verzoek uiteraard ernstig genomen.

Hoe dan ook ligt eiceldonatie heel wat minder voor de hand dan spermadonatie. De behandeling neemt tijd in beslag en brengt enig fysiek ongemak met zich mee. De motivatie van de donor moet dan ook behoorlijk groot zijn.
Vandaar dat het aantal vrijwillge anonieme donoren - zij die de behandeling louter ondergaan om hun eicellen weg te schenken aan een voor hen onbekend paar - vrij beperkt is.  

• Ten eerste moet zij tijd (kunnen) vrijmaken voor de diverse onderzoeken en bezoeken aan het ziekenhuis. Door de frequente bloedafnames en de geregelde echografieën komt het erop neer dat ze enige tijd beschikbaar moet zijn.
• Daarnaast moet ze bereid zijn een hormonale behandeling te ondergaan om de eierstokken te stimuleren tot het produceren van meerdere rijpe eicellen. De totale behandeling duurt een tweetal weken, en de laatste dagen vóór de eicelpunctie kan men een lichte opzetting van de buik ervaren. Soms ook vormen zich cysten, een op zich vrij onschuldig fenomeen. Alleen als ze zelf hormonen gaan produceren, worden die cysten via een lichte ingreep onder echografische controle verwijderd (zie aanprikken van de cysten).
• In elk geval moet de donor voor het verzamelen van de eicellen een ingreep ondergaan. De ingreep is niet zwaar en gebeurt bijna altijd onder plaatselijke verdoving, maar het blijft een ingreep. Alle nodige medische voorzorgen worden genomen, maar de kans op een infectie kan nooit helemaal worden uitgesloten. En elke infectie houdt een risico in voor de vruchtbaarheid van de donorvrouw.

• Tot slot en vreemd genoeg, het belangrijkste 'risico' dat de donorvrouw loopt, is dat ze zelf zwanger wordt tijdens de behandeling. Als ze (nog) geen plannen had in die richting, dan kan dat een behoorlijk probleem zijn. Daarom wordt van de donor verwacht dat ze zich een hele tijd onthoudt van (onbeschermde) seksuele gemeenschap. Op het einde van de stimulatiekuur moet de seksuele onthouding volledig zijn. Maar ook daarna, tot enkele dagen na de pick-up van de eicellen, moet de donorvrouw zich onthouden van geslachtsgemeenschap zonder condoom. Dit om te vermijden dat een achtergebleven eicel bevrucht raakt.