Ik begin bij het begin

In september 2015 begonnen mijn partner en ik te denken aan kinderen.
we waren gelukkig, maar niet compleet.
Half september ben ik dan gestopt met de pil in de hoop dat we snel een gelukkig gezinnetje konden vormen.
Na een jaar nog steeds geen geluk. Dus opnieuw naar de dokter en gyneacoloog. Na verschillende keren tevergeefs van het kaske na de muur te zijn gestuurd beslist een 2de opinie te vragen bij een andere gynaecoloog.
Deze wist mij te vertellen dat ze mijn eileiders eens wou controleren want op het eerste zicht kon ze zo ni echt een oorzaak bedenken dat er mis zou kunnen zijn
Zo gezegd, zo gedaan.
Tevergeefs deed het te veel pijn om via de gewone beeldvorming een doorspoeling te doen.
Dus opteerde ze voor een kijkoperatie waar ik dan mee akkoord ben gegaan.
Al snel was duidelijk dat mijn rechter eileiders niet meer te redden was en deze dus moest verwijderd worden.
De linkereileider was ook een beetje aangetast en kon dus niet meer vrij gemaakt worden.
Met als resultaat dat ik dus niet op de normale manier aan een kindje zou geraken. Mijn wereld stortte in als een donderslag bij heldere hemel :(
Mijn gynaecoloog vertelde mij dan dat er misschien nog wel een kans was op een kindje maar dat het niet zoals bij de andere mensen zou gaan. Zij opteerde mij om via in vitro te gaan en stuurde mij door naar een specialist in de crg.
Hele vriendelijke man!
Super blij was ik toen ik te horen kreeg dat ze mij de behandeling wouden toestaan.
De eerste keer dat ik dus een embryotje liet plaatsen is dit met heel veel pijn in mijn hart mislukt
Toen ik merkte dat het niet was doorgezwommen en het begon te bloeden ben ik in tranen uitgebarsten..
Ik was mijn kindje kwijt.
Ik dacht dat het dus nooit zou lukken.
Ik kreeg dus de kans om te beslissen of ik met dezelfde cyclus opnieuw wou proberen of nog even wou wachten.
Ik heb geen seconde getwijfeld en heb mijn 2de poging met diezelfde cyclus gewaagd met een bang hart
14 dagen later met het bloed nemen heb ik dan het goede nieuws vernomen dat het opnieuw was gelukt maar mijn HCG waarden vele hoger lagen dan bij de eerste keer
Toch had ik nog schrik
Bij de volgende bloedtest opnieuw 14 dagen later waren mijn HCG waarden nog steeds goed.
Opnieuw was ik opgelucht.
Ik ging echt de goede kant uit ??
14 dagen later heb ik dan ook mijn 1ste echo gehad
Blij dat ik was dat ik het hartje (zag en hoorde) kloppen??
Zo'n emotioneel moment
Nu kan ik dan ook met veel trots zeggen dat ik de fiere Mama ben van een flinke jongen genaamd Kelvin.
Ik zou het zo allemaal opnieuw willen doen...
Maar nu nog niet
Laat mij nu nog maar even genieten!!