Al sinds 2007 kriebelde er een kinderwens maar er was geen druk. We hadden tijd en we waren nog jong. We lagen er nog niet echt van wakker dat het niet lukt de eerste jaren, we hadden het druk. Als het komt dan komt het wel. Maar het kwam niet en stilaan begon het toch te knagen. Eerste keer dat we hulp zochten werd ons verteld dat we nog jong waren en dat we nog maar wat moesten proberen en de momenten wat meer moesten plannen. Maar een zwangerschap bleef uit. Uiteindelijk na verschillende raadplegingen uitgekomen bij een gynaecoloog die voor het eerst ons uitgebreid liet testen. We waren toen al 2015. Al snel viel het verdict, pcos. Ik had wel een langere cyclus dan standaard maar werd wel ongesteld. Blijkbaar zonder eisprong. Eindelijk wisten we wat er aan de hand was en kon er een behandeling opgestart worden. We zijn gestart met clomid en natuurlijke bevruchting. Na 3 pogingen op en jaar tijd ( het duurde lang voor een eicel rijp was) waren we in 2016 eindelijk zwanger. We waren zo gelukkig en waren al plannen aan het maken. Alles ging goed tot 16 weken. Ik kreeg plots hevige bloedingen en werd er uiteindelijk beslist om de zwangerschap af te breken omdat ik al veel te veel bloed verloren had. Onze zoon Tuur werd geboren op 16 weken. Vol goede moed gingen we na mijn herstel verder met behandelen. Het was al eens gelukt dus waarom zou het niet nog eens lukken. Na een jaar zonder succes in 2017 doorverwezen voor ivf naar een ander centrum. Hier wilden ze ons niet helpen, ik moest eerst nog wat afvallen. Wat niet zo simpel is met pcos. Dus terug naar huis en kinderwens op hold. Via gynaecoloog dan toch maar verder gegaan met clomid behandelingen en intussen proberen af te vallen. In 2019 zijn we doorgerwezen naar UZ Brussel en kwamen we bij dr. Devos terecht. Dankzij hem konden we starten met IVM en werd er ook begeleiding voorzien om af te vallen. Eerste poging IVM hadden we 1 embryo dat kon terug geplaatst worden, helaas zonder succes. Dan beslist om in januari 2020 toch IVF te doen. Alle spuitjes hadden we al in huis gehaald en nu wachten tot ik ongesteld werd. Zover is het niet gekomen want de maand na de mislukte terugplaatsing waren we spontaan zwanger. We waren al 6 weken ver toen we de test deden. Na al die jaren, we konden het niet geloven. Met een bang hartje doorliepen we de hele zwangerschap, bang voor een herhaling van 2016. In juli 2020 werd uiteindelijk onze 2e zoon, Kamiel, gezond geboren. Wie had dat gedacht na heel ons traject.
Hou vol en geef niet op.