Tot het midden van de jaren 1970 was kunstmatige inseminatie de enige methode van geassisteerde voortplanting om ongewenst kinderloze mensen te helpen. Met die methode was men grosso modo begonnen aan het einde van de negentiende eeuw.

In de jaren zeventig echter ontwikkelden wetenschappers en medici een totaal nieuwe manier van geassisteerde bevruchting: in-vitrofertilisatie (zie voor een korte beschrijving de behandeling in een notendop).

Twee landen speelden daarbij een voortrekkersrol - Australië en Engeland - en vier mannen worden door de fertiliteitsgeneeskunde beschouwd als dé founding fathers: de Britten Patrick Steptoe en Robert Edwards en de Australiërs Alan Trounson en Carl Wood.

Uiteindelijk waren het de Britten die met de eer gingen lopen: in 1978 konden Steptoe en Edwards de eerste 'proefbuis-baby' aan de wereld voorstellen. De naam van de wonderbaby was Louise Brown. Haar vier jaar jongere zus, Natalie, zou trouwens de eerste uit IVF-geboren vrouw worden die zelf weer moeder werd, maar dan op de natuurlijke manier.