De spermabank

Sperma kan relatief gemakkelijk worden ingebankt en bewaard. Dat gebeurt in de volgende situaties:

• bij donorsperma, dat nooit 'vers' wordt gebruikt en dat minstens zes maanden ingebankt blijft voor het wordt gebruikt (zie donatie, de grote lijnen, over anonimiteit en dubbele controle);
• als tijdens een MESA-, PESA- of TESE-ingreep meer sperma verzameld wordt dan nodig is voor de ICSI-bevruchting (zie zaadextractie voor ICSI);

Zowel bij klassieke IVF en ICSI als bij kunst-matige inseminatie met je eigen sperma wordt om praktische redenen de voorkeur gegeven aan een vers staaltje.

• tijdens een klassieke IVF-behandeling of bij kunstmatige inseminatie, als je niet aanwezig kan zijn op het ogenblik van de pick-up van de eicellen of van de inseminatie. Ook als je bang bent dat je op dat 'moment supprême' niet in staat zal zijn een spermastaaltje te produceren, kan het vooraf laten inbanken een oplossing zijn;
• voor je een sterilisatie (vasectomie) ondergaat;
• voor je een steriliserende behandeling moet ondergaan, bijvoorbeeld wegens kanker (zie kankerpreventie voor meer informatie). In die situatie kan sperma ingebankt worden vanaf de puberteit. Bij jongens vóór de puberteit kan eventueel zaadbalweefsel ingebankt worden (zie bewaring teelbalweefsel).

Aan het inbanken van cellen en weefsel is een kost verbonden, per jaar bewaring (zie financieel). Als je echter vóór een sterilisatie sperma afstaat voor donatie, worden ook de staaltjes die je eventueel voor jezelf wil reserveren, gratis bewaard.
In elk geval moet je een toestemmingscontract ondertekenen waarin de bewaarperiode wordt vastgelegd: één jaar, drie jaar of tien jaar (dat laatste alleen bij behandelingen voor kanker). Elke vooraf vastgelegde periode kan worden verlengd. Tegelijk moet je beslissen wat met de ingebankte spermastaaltjes moet gebeuren als jou iets zou overkomen voor ze (alle) zijn gebruikt. 

Onder 'praktisch | documenten' vind je een overzicht van alle contracten i.v.m. invriezen.