“Hoe hoop vervaagt tot een nieuwe realiteit”
Ik wandelde enkele jaren geleden Brussels IVF binnen met maar één grote wens: mama worden. Ik had me goed voorbereid en veel informatie opgezocht, maar ik was ook vastbesloten dat dit traject mijn leven niet zou overnemen. Niets bleek minder waar te zijn.
Het werd een lange weg waarin ik voortdurend balanceerde tussen hoop en wanhoop, een gevecht van geduld tegen de onverbiddelijk wegtikkende tijd.
Ik dacht dat het wel zou lukken als ik maar bleef volhouden, geleid door de vanzelfsprekende moed die de omgeving zo hoopvol met je deelt. Alsof volharding vroeg of laat een garantie op geluk biedt.
Ik ben oprecht blij voor iedereen die via deze weg wel ouder wordt en ik wil absoluut de hoop niet wegnemen bij wie nog moet starten of midden in een traject zit. Maar ik wil wel graag die andere realiteit belichten, één die nog te vaak in de schaduw staat. Want overal horen en zien we de succesverhalen, maar het moet ook oké zijn om uit te spreken dat het soms niet lukt.
Ondanks het jarenlange doorzetten, de offers en de beste medische inzet, bleef ik achter met lege handen. Het is een intens en vaak onzichtbaar verdriet om een toekomst die zo dichtbij voelde, maar voor altijd een droom blijft. En toch is het een uitkomst die benoemd moet worden. Het vermindert de waarde van mijn traject en de inzet van het hele team niet.
Ik wil het volledige team oprecht bedanken. Niet alleen voor de medische expertise, maar zeker ook voor de empathische en menselijke benadering tijdens het hele traject. Ik heb steeds het gevoel gehad dat ik mocht meedenken en dat er écht naar mijn mening geluisterd werd. Dat was voor mij ontzettend belangrijk in een traject waarin je de controle bijna volledig moet loslaten en waarin de uitkomst, ondanks alles, altijd onvoorspelbaar blijft.
