“Je bent niet alleen”
In 2019 besloten mijn man en ik dat we klaar waren voor een kindje. Ik wist al dat ik PCOS had, maar destijds werd daar veel minder informatie over gegeven dan vandaag. Op advies van mijn gynaecoloog nam ik de anticonceptiepil, zonder te beseffen welke impact PCOS later op onze kinderwens zou hebben. Na een jaar proberen bleek dat ik geen cyclus had. We gingen terug naar de gynaecoloog, die ons doorverwees naar Brussels IVF. Zo begon in 2020 ons fertiliteitstraject.
Voor anderen lijken vier jaar misschien snel voorbij te gaan, maar voor ons voelde het als een eeuwigheid. Maand na maand leefden we van hoop naar teleurstelling. De ene negatieve test volgde op de andere. Elke keer opnieuw probeerden we onszelf op te rapen, maar het werd steeds moeilijker.
In 2022 besloten we rond ons huwelijk even een pauze te nemen. We wilden genieten van dat bijzondere moment en nadenken over wat we echt wilden. Uiteindelijk beseften we dat onze kinderwens nog steeds even groot was en besloten we om verder te gaan. We doorliepen inseminaties en IVM, maar ook die brachten niet het gehoopte resultaat.
In 2023 was het tijd voor IVF-ICSI. Tijdens de eicelpunctie werden er veel follikels gevonden, wat resulteerde in heel wat mooie embryo’s. Voor het eerst in lange tijd voelde het alsof er weer echte hoop was. De eerste terugplaatsing eindigde helaas in een vroeg miskraam. Opnieuw viel onze droom even in duigen. Toch besloten we door te zetten.
Bij de volgende terugplaatsing keerde ik angstig naar huis. Wat als het opnieuw niet zou lukken? We waren tenslotte al bijna vier jaar aan het vechten voor onze droom. Maar toen gebeurde het onvoorstelbare. Een zwangerschapstest met twee lijntjes. Een echo op zeven weken met een prachtig kloppend hartje. Voorzichtig durfden we weer te dromen. Vandaag is dat kleine wonder ondertussen twee jaar oud en elke dag opnieuw worden we eraan herinnerd dat onze grootste wens werkelijkheid is geworden.
Met dit verhaal wil ik iedereen die momenteel in een fertiliteitstraject zit een hart onder de riem steken. Ik weet hoe zwaar het is, hoe pijnlijk een negatieve test of een verlies aanvoelt, en hoe zwaar de weg kan wegen. Er waren momenten waarop we wilden opgeven, waarop het voelde alsof het nooit voor ons weggelegd zou zijn. Toch zijn we blijven doorgaan, stap voor stap. Vandaag kijken we naar ons slapend kindje en beseffen we dat elke teleurstelling en elke moeilijke stap ons uiteindelijk hier heeft gebracht. Je bent niet alleen.
